İÇİMDEN GEÇENLER

kitap okuma alışkanlığımın olmamasından olsa gerek kendimi yazıda ifade edemiyorum. anlatmak istediğim şeyleri anlatacak sözcükleri bir araya getiremiyorum. şimdi bile bu yazıyı yazmakta güçlük çekiyorum. hatta bunun için morelimin bozuk olmasını ve saatin gece yarılarını bulmasını bekliyorum. aksi halde bırak duyguları ifade etmeyi yazmak bile istemiyorum. dahası yazdıklarımı da yok edesim geliyor. neyse ki kendimi tanıdığım için bu tür şeyler yapmıyorum. yazmak istediğimde yazıyorum yazmak istemediğimde kendimi kontrol edebiliyorum yazdıklarımı silmemek için. bazen her şey birden gelişiyor. bir bakmışsın uzunca şeyler yazmışım. bazen de saatlerce düşünmeme rağmen iki satır bile yazamamışım. durum böyleyken hazır saat gecenin yarısı vede moralimde bozukken yazayım dedim. sosyal medyada gezinirken ister istemez insanların yaptıklarına ilişiyor insanın gözü. sonra farkına varıyorsun ki sen hariç herkes mutlu. ama oysaki öyle değil. belki benim sosyal ağıma da baksalar benim başkası için düşündüklerimi düşünecekler ama gerçek öyle değil.her insan gösteriş içinde. her insan, insan olmak dışında her şeyi yapıyor üstün görünmek için. bu sadece sosyal ağlar için değil gerçek hayatta da de böyle insanlar. egosunu tatmin etmek için binbir taklalar atıyorlar. Bunlar benim içinde geçerli ama ben en azından kendimi kontrol etmeye çalışıyorum. zaten yapımda buna musait. içine kapanık bir çocuk oldum kendimi bildim bileli. herkes konuşmamamdan yakındı hatta alay edenler bile oldu. gereksiz şakasını yapanlar ve kendini tatmin etmek için arkadaş üzerinden espiri yapanlar. neyseki halimden pekte şikayetçi değilim gerktiğinde konuşuruz yeri geldiğinde de susmasını biliriz. mesele zaten konuşmak yada konuşmamak değil. konuşmak için onlar gibi olmak gerek. hatta kendim gibi konuşmak onlar için konuşmak sayılmaz. onlar gibi konuşmalıyım. küfür etmeliyim. onun bunun arkasından konuşmalıyım. egomu tatmin etmek için sık sık kendimden bahsetmeliyim. espiri yapmak için başkalarını küçük düşürmeliyim. zaten bunları çıkarınca pekte konuşmak için malzeme kalmıyor gibi. belkide bunun için az konuşuyordurum. ama artık böyle geldi böyle gider. bu saatten sonra kimse değişemez. artık kendimi tanıdığımı düşünüyorum. herkes gibi 'ben kesinlikle şunu yapmam' deyipte iki gün sonra o işi yapanlardan olmamak için kendimin ne olup ne olmadığım hakkında hiç kimsenin düşünmemiş olduğu kadar düşündüm.
bundan dolayı bu zamana kadar yapmak istediklerimi ertelemekten yapamadığım gibi bundan sonrada yapmak istediklerimi yapmayacağım. yaşlandığımda ise büyük pişmanlıklar duyacağım ama durum bu ben buyum. hep yapmak isterim ama yapmak için bişeyler yapmam. yada yarıda bırakıp vazgeçerim. onun için hayattan beklentim sadece bir devlet memuru olabilmek. işte artık bu kadarım beklentim kadarım. beklentim kadar büyük beklentim kadar küçüğüm.